Zoeken in deze blog

woensdag 16 augustus 2017

Let's sti(c)k together - Gepakt en gezakt

Let's Sti(c)k together is een initiatief van Flaflinko waarbij een groep naaiende mensen aan de hand van één of meerdere criteria iets maken. Tegen een bepaalde datum plaatst ieder haar eigen gemaakte item op haar blog en kan je overal gaan bewonderen. Met dezelfde criteria kan je vaak verschillende kanten op, zo blijkt!
Ik leerde deze naai-challenge kennen via Eefje en kreeg direct zin om eraan mee te doen. Maar natuurlijk begon ik ook direct te twijfelen, want was het wel iets voor mij? Zou ik wel goed genoeg zijn met mijn klein miniblogje? Drie rondes later vergat ik mijn twijfels even en meldde ik me aan... En dan kon ik meteen aan de slag met... kiezen!
Want deze keer waren er twee mogelijke thema's: Back to school en Gepakt en gezakt. Back to school was mijn eerste idee... maar een boekentasje maken voor Tijn zag ik niet zitten. Misschien volgend jaar ;) Een back-to-school outfit was mijn volgende plan, maar wie weet hoe zal het weer dan zijn? En als ik eerlijk mag zijn, heb ik al zomerspul genoeg gemaakt... En voor mezelf ben ik nog in de ontkenningsfase dat back to school/work er terug aan zit te komen. Gezien de hervormingen in mijn geliefde buitengewoon onderwijs weet ik eigenlijk alleen maar dàt ik een job heb volgend schooljaar, als 'ondersteuner' maar wat die job juist zal inhouden... dat weten we alleen maar in héél grote lijnen... zeer weinig dus.

Enter 'Gepakt en gezakt!' In maart 2016 volgde ik bij Den Depot in Heist op den Berg een workshop voor een tas. Ik kan het jullie alleen maar aanraden om daar een tassenworkshop te gaan volgen, want Saskia - die daar alle tassen ook zélf heeft ontworpen - doet dat SUPERgoed! Ik maakte toen een verzorgingstas voor mijn toen nog ongeboren baby'tje. Ik troonde mijn moeder mee om stofjes te kiezen en ze liet toen vallen dat ze dat paddenstoelen-stofje wel héél mooi vond. De dag van de workshop kocht ik dus een halve meter van dat stofje en andere benodigdheden...



en anderhalf jaar later was het dan zover!


Langs de buitenkant van de tas zitten er twee zijzakjes. Ik werkte deze af met bronskleurig biaislint.

Ook aan de binnenkant zitten zijzakjes. Aan de ene kant een handig dubbel zakje met elastiek. Dat ziet er toch 'echt' uit hé? 


 


Toen deze tas klaar was, had ik nog wat paddenstoelenstof over... En soms overvalt mij dan zo'n gevoel van zuinigheid en wil ik de stof meteen opwerken. Dat deed ik dan ook, letterlijk tot er maar een paar snippers overbleven! 

Het grootste item dat ik nog maakte, is een ritstasje zoals ik er al eerder maakte... 



Deze keer werkte ik de rits af met ritsflapjes. Dat geeft zo'n mooi en net afgewerkt resultaat. Ik ben fan! Het was ook makkelijker om de zijkanten af te werken. 

Aan de binnenkant uiteraard een voering in rood met witte stippen! Dat was voor de hand liggend... 


 Met de kleinere resten maakte ik nog deze collectie hebbedingetjes: een bladwijzer, een notitieboekje en een zakdoekenhoesje.


Dat allemaal samen geeft dit mooie geheel. Ik geef toe, ik ben er trots op!


En toen had ik nog een lange, smalle strook over (en dus die snippers, die in de vuilbak beland zijn!). Ik vond het zonde dat ik toch niet alle restjes had kunnen opgebruiken, tot ik een laatste idee had... een pennenzakje!
Zo breed als ik kon gaan, maakte ik dit pennenzakje. Er kunnen net twee pennen in, maar de restjes stof zijn wel allemaal op! Het is ook gevoerd met de rood met witte stipjes-stof en kan afgesloten worden met een kamsnap.


Helaas geen foto van alle items samen, want het is intussen al kado gegeven aan mijn moeder, die er heel blij mee was! Ze wist alleen niet meer dat ze die stof had vermeld destijds... ;)

Ziezo, mijn eerste deelname aan Let's sti(c)k together zit erop! Eentje met veel foto's, maar ik wou elk hoekje laten zien.

Benieuwd wat anderen maakten?

vrijdag 4 augustus 2017

Einde schooljaar!

Als er iets is dat mijn blog typeert, dan is het wel het gebrek aan stiptheid en het niet volgen van een logische volgorde!

Daarom nu, begin augustus, tijd voor een blogpost over het einde van het schooljaar...

Ik ga er niet lang over uitweiden, maar door hervormingen in het onderwijs - het zogehete M-Decreet - wordt de job die ik al bijna 10 jaar uitoefen, namelijk GON-begeleider van kinderen en jongeren met ASS, afgeschaft. Er komt wel iets nieuws in de plaats, maar dat zal toch heel anders verlopen en eigenlijk weten we nog altijd niet hoe dat juist zal zijn! Dat we deze job binnen een kleine maand moeten starten, maakt het natuurlijk extra spannend.

Omdat ik afgelopen schooljaar dus voor de laatste keer echt 'mijn' individuele leerlingen heb begeleid, wou ik ook een leuk afscheidskadootje geven. Ik had geen tijd om voor iedereen iets persoonlijks te maken, maar voor de jonge kindjes maakte ik wel een knikkerzakje, uiteraard gevuld met knikkers!

Ze waren er blij mee, denk ik wel. Jonge kindjes met ASS zijn niet zo sterk in het overbrengen van hun emoties ;) Een eerlijke reactie van één van hen 'ik ga het aan mijn broer geven, die verzamelt knikkers!'

Het maken van een stropzakje is niet zo moeilijk, maar ik heb voor de zekerheid toch een paar instructies opgezocht. Ik volgde deze tutorial, zodat ik aan het trekkoordje ook mooi afgewerkte zijkantjes had. Ik maakte geen bodem in mijn zakje, dat spaarde wat tijd uit!

Dan was er natuurlijk ook nog het afscheid van de allereerste juf van mijn oudste zoontje. Ik durf het moeilijk toegeven, maar zelfs ik was er emotioneel van! Het is echt een toppertje, deze juf. Ze maakte het mijn zoontje zo makkelijk om de overstap van crèche naar school te maken, daar ben ik echt heel dankbaar voor.
Ik dacht daarom dus na over een leuk en persoonlijk kadootje, zonder te overdrijven in kostprijs. Zelf leerkracht zijnde, wilde ik absoluut géén chocolade of een drinkbeker met 'de liefste juf' op!

Bij Lentezoet zag ik onderstaand gedichtje. Ik twijfelde dan ook niet lang om dit kaartje te kopen voor de juf. Het beschrijft bijna 100% wat ik haar wou zeggen. Lentezoet is zeker ook een aanrader voor andere gelegenheden, want ze heeft heel veel mooie teksten!

Bij de Hema kocht ik een setje met een A5 formaat notaboekje, een A6 boekje, een balpen, kleine clips en een paar bijpassende post-its.
Het grootste notaboekje was 'kaal', dus dat zou ik met mijn Silhouette wat pimpen. Elke juf kan toch een notaboekje gebruiken? Ik had toevallig nog goudkleurige vinyl liggen, dat mooi paste bij de andere items. Ik sneed haar juffennaam uit en maakte zo een persoonlijk boekje!



Binnenin de kaft van het boekje kleefde ik een kleurplaat van Tijn, om ook zijn persoonlijke touch toe te voegen!


Bij dit pakketje voegde ik ook nog een zakje zaadjes van  'vergeet-me-nietjes', met daarbij het kaartje 'opdat je me nooit zou vergeten'. Geen foto van het gehele pakketje helaas!

Voor de kinderverzorgster (die toch drie halve dagen in Tijn zijn klasje was) en voor de turnjuf was ik helaas minder origineel...
Voor hen kocht ik heel vlot een doosje merci chocolaatjes. Achter de folie schoof ik een kleurplaat van Tijn.


En dan binnenkort... beginnen we aan de voorbereidingen voor een nieuw schooljaar! Sta me toe nog even in ontkenningsmodus te leven ;)

maandag 24 juli 2017

Over een deken die veel te lang heeft stilgelegen...

Met het beginnen van de grote vakantie ben ik mijn blog weer aan het verwaarlozen... Dat klinkt wat tegenstrijdig misschien, maar met twee kabouters in huis heb ik mijn handen voldoende vol!
Tijd om weer wat te bloggen dus...

In 2014 besloot ik om mee te doen aan een Crochet-a-long, voor een deken... Elke week kreeg je op de facebookgroep een stukje van het patroon. Op het einde van het jaar zou je dan een volledige deken hebben gehaakt. Halverwege dat jaar - en dus halverwege de deken - ben ik bevallen van Tijn. Einde deken...

In 2015 begon er een nieuwe Crochet-a-long, voor een vierkante deken deze keer, te beginnen met een granny square. Ondanks dat de andere deken nog altijd niet af was (en bespaar je de moeite om ze te zoeken op mijn blog, want tot op heden zit die halve deken nog altijd in dezelfde doos), heb ik even getwijfeld... Toch besloot ik om mee te doen en deze keer zou ik geen vertraging oplopen!

Waar ik geen rekening mee hield, was dat een vierkante deken steeds omvangrijker wordt om rondom rond te haken. Echt niet mijn ding. Ik heb het wel grotendeels volgehouden, maar omdat de deken al meer dan groot genoeg was en ik er echt tegenaan zag om steeds verder te haken, ben ik ermee gestopt.

Ruim twee jaar later (bloos) heb ik er dan ook eindelijk foto's van gemaakt!
En voor de verandering eens véél foto's...

Ik vind de kleuren echt wel heel mooi!

De middelste strook (zandkleurig) is een van mijn favorieten.






Het is echt een hele mooie deken geworden, maar ik heb me toch voorgenomen om nooit meer een vierkante deken te haken!

dinsdag 13 juni 2017

Perfectly imperfect...

ook wel gekend als de veelgemaakte Chess-sweater uit LMV! Een eenvoudig patroon voor een raglan-trui voor mannen, dat zag ik wel zitten! Vriendlief was vragende partij om iets voor hem te maken, dus dat was maar een woord (lees: een excuus om een nieuw stofje te kopen!).

De trui is echt héél erg beginners-niveau, er is echt niets aan om hem te maken. Het patroon overtekenen en uitknippen duurt even lang als de rest van het in mekaar zetten. Nota aan mezelf: volgende keer mag de mouw wel een paar cm langer zijn!

Ik gebruikte het prachtige strepenstofje van Zonen09, dat ik bovendien nog met korting kocht ook. Ik kocht er meteen genoeg van, zodat ik er nog een trui voor de twee kleine mannetjes van kon maken, maar zover is het nooit  nog niet gekomen.

Klein detail: de Chess-sweater maakte ik vorige zomer...;)





Voor de halsboord, de polsboorden en de zoom onderaan gebruikte ik de binnenkant van de stof. Zo is het geheel vanzelfsprekend heel erg assorti!

Om het geheel te breken, om een fris kleurtje toe te voegen en om mezelf wat uit te dagen, zette ik geel elastisch paspel tussen mouwen en voor- en achterpand. Helaas wist ik toen niet dat je elastisch paspel wat moet aantrekken, net zoals een halsboord bijvoorbeeld... Gevolg: het lubbert! Dit zag ik pas toen de trui helemaal in mekaar stond. Ik twijfelde nog of ik het opnieuw zou doen, maar met een kleine baby in huis had ik niet bepaald naaitijd op overschot.

Dus zo geschiedde, de trui met lubberend paspel wordt tot op vandaag nog steeds zo gedragen :) En weet je wat? Nog niemand gaf er een opmerking over dat het er niet goed uit zag! En vriendlief vindt de trui perfect zo.

Perfectly imperfect dus.

vrijdag 5 mei 2017

Voor frisse lentedagen!

Een tijdje geleden toonde ik het winterjasje dat ik maakte voor Jenne, op basis van het One to Hug patroon van Mind the Whale.

Vlak na die blogpost mocht het jasje de 'kleine-kleertjes-doos' in, wegens te warm en een tikkeltje aan de kleine kant. Ik mocht dus weer aan de slag met dit geweldige patroon, helaas nu in de allergrootste maat... Het zal dus de laatste keer zijn dat ik dit jasje voor Jenne kon maken.

Ik ging naar het Stoffenspektakel met in mijn hoofd een stofje met leeuwtjes ofzo, het mochten alleszins nog schattige, kinderlijke diertjes zijn... maar ik vond niets naar mijn zin! Mijn moeder was mee en wees me op dit stofje... en het was liefde op het eerste zicht!


Het is een licht stofje dus ik zal het vaak moeten wassen, maar daar dient de wasmachine voor hé! In de zomer vind ik een donker stofje toch minder mooi.

Deze keer koos ik wél voor afwerking met paspel. De tijd die ik uitspaarde door geen gedeelde kap met oortjes te maken, kon ik hiervoor gebruiken. Weinig moeite maar een groot effect! Ook bij dit jasje koos ik voor goudkleurige kamsnaps.


In de zomer past een jasje met berenoortjes wat minder, naar mijn bescheiden mening. Daarom koos ik deze keer voor de puntkap. Kaboutergehalte stijgt hierdoor wel, maar voor zo'n kleine kabouter mag dat ook nog wel!


Voor de voering gebruikte ik een sweaterstof in rood-okerkleurige tinten. Heel mooi om te zien en net iets specialer dan een effen stofje. Het is lekker zacht, dus dat is ook mooi meegenomen!


En het jasje blijkt ideaal voor het rapen van paaseitjes! Missie volbracht.

Omdat het kapje nogal ruim valt, kan Jenne niet altijd goed rond zich heen kijken. Daarom is het kapje heel gemakkelijk om te vouwen. Geef toe, dat ziet er toch megaschattig uit?!